Henri Toulouse-Lautrec to postać nietuzinkowa i inspirująca, która żyła pełnią życia. Wywodził się z rodziny, która miała korzenie arystokratyczne. Jego rodzicami była para kuzynów, co w wypadku Henriego było przyczyną poważnych defektów genetycznych. Henri mierzył jedynie 150 cm, posiadał tors i górne partie ciała o normalnych proporcjach oraz anormalnie krótkie kończyny dolne, które w wyniku schorzeń genetycznych po wielokrotnych złamaniach nie mogły się zrosnąć, przez co w ogóle nie rosły.

Ograniczenia wynikające z choroby wywarły wpływ na całe życie Toulouse-Lautreca. Z pewnością przyczyniły się do choroby alkoholowej, wyjątkowej nadwrażliwości i środowiska, w jakim obracał się artysta. Bez wątpienia miały wpływ na wybór artystycznej drogi życiowej, której Henri poświęcił się bez reszty. Od zawsze pasjonował się malarstwem i sztukami plastycznymi. Od 1882 rozpoczął więc studia malarskie w École des Beaux Arts w Paryżu. W 1887 urządził na Montmartre własną pracownię.

Inspiracje czerpał z życia paryskiej bohemy. Malarstwo Toulouse’a przedstawia sceny z życia Montmartre, Moulin Rouge i innych paryskich kabaretów, teatrów, kawiarni i domów publicznych. Jego najwierniejszymi modelkami były prostytutki i tancerki. Geniuszu jego obrazom dodaje doskonały zmysł obserwacji. Uwielbiał nocne życie i uwodzicielskie kobiety, które na stałe wpisały się w jego malarstwo.

Henri Toulouse-Lautrec – Kobieta zakładająca rajstopy

Mimo że tworzył już w duchu postimpresjonizmu wzorował się na pracach Edgara Degasa. Kontynuował impresjonistyczną wycinkowość ujęcia, uchwycenie modelek w ruchu. U Degasa, jak i u Lautreca, temat odgrywa istotną rolę — jest bardziej impresyjny, niż światło. Jednak świat Lautreca jest znacznie prostszy. Malarz ukazuje obyczajowość, psychologiczną charakterystykę przedstawianych postaci. Nieobce były mu też elementy karykatury. Najczęściej wybieraną formą przekazu artystycznego jest plakat i portret. Świat jest zdeformowany, przez co często zacierają się granice między sceną a życiem. Zamierzony efekt groteski demaskuje prawdę. Kompozycje jego plakatów są intrygujące, ale i harmonijne. Uwagę zwracają przede wszystkim kolory – Toulouse stosuje tylko cztery. Artysta sprawił, że technika litograficzna stała się pełnoprawnym sposobem wypowiedzi artystycznej.

Henri Toulouse-Lautrec – Moulin Rouge

Jego dzieła są tak wyjątkowe, jak on sam. Wszystkie inspirujące i zaskakujące, wystarczy wymienić choćby prace takie jak: Kobieta zakładająca rajstopy, Taniec w Moulin Rouge, Moulin Rouge: La Goulue (plakat), La Revue Blanche La Divan Japonais, Dwie przyjaciółki, Leżąca naga kobieta.

Malarz i architekt włoski. Wykształcenie i doświadczenie malarskie zdobywał prawdopodobnie podczas malowania fresków w Bazylice św. Franciszka w Asyżu. Wśród historyków sztuki jest to jednak kwestią sporną. Niektórzy badacze odmawiają mu ich autorstwa, dlatego, że brak jest źródeł, które jednoznacznie by to potwierdziły.

Natomiast nie ulega wątpliwości, że to właśnie Giotto w latach 1310-1320 tworzył freski we florenckiej bazylice Santa Croce, ozdabiając nimi cztery kaplice. Następnie od roku 1328 przebywał w Neapolu. Pracował tam przy dekorowaniu freskami kaplicy pałacowej na zlecenie Roberta Andegaweńskiego, króla Neapolu. Tutaj stworzył cykl obrazów Sławni ludzie w wielkiej sali pałacu królewskiego. W 1334 roku wrócił do Florencji i objął stanowisko nadzorcy budowy miasta i katedry. Odgrywał więc znaczącą rolę w mieście. Według jego projektu powstała m. in. dzwonnica, most na rzece Arno – Ponte Carraia oraz została zmodernizowana fortyfikacja miasta.

Do jego najważniejszych dzieł należą również: Madonna z Dzieciątkiem, Pokłon Trzech Króli, Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny.

Mimo tak wielkiego wyróżnienia ze strony mistrza, Wyspiański długo nie mógł zaistnieć jako poważany artysta. Nawet podziwiany przez Wyspiańskiego francuski malarz Paul Gaugin stwierdził dysharmonię i zbytnią dowolność w kolorystyce dzieł polskiego artysty. Niezrażony niepowodzeniami tworzył na wielu płaszczyznach artystycznych. Wykonywał witraże i polichromie do obiektów sakralnych m.in. do katedry we Lwowie i kościoła Franciszkanów w Krakowie. Projektował meble i elementy użytkowe gospodarstwa domowego np. żyrandole. Tworzył również sztuki dramatyczne.

Dzieła Wyspiańskiego nacechowane były motywami patriotycznymi z przewodnim tematem walki narodowo-wyzwoleńczej. Często nawiązywał do mitologii i sztuki klasycznej. Czerpał z tradycji modernistycznych i symbolistycznych. Korzystał również z motywów zaczerpniętych wprost z natury takich jak liście i kwiaty.

Wyspiański, jako młodopolski przeciwnik podziałów społecznych, poślubił chłopkę Teofilę Pytkę, z którą wychowywał czwórkę dzieci. Żona, dzieci oraz przyjaciele artysty byli częstym tematem jego twórczości. Znamienne jest, że artysta nigdy nie malował portretów na zlecenie.
W 1898 r. został kierownikiem artystycznym tygodnika Życie, w którym publikował obrazy i dzieła literackie. Ukoronowaniem jego kariery był wybór w 1906 r. na profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zmarł 27 listopada 1907 r. w Krakowie na kiłę. Po śmierci obwołano go czwartym wieszczem i pochowano w Kościele na Skałce w Krakowie w Krypcie dla Zasłużonych.

Najważniejsze dzieła:

• Polonia z 1894 r.
• Helenka z wazonem i z kwiatami z 1902 r.
• Bóg Ojciec – Stań się z 1904 r.
• Macierzyństwo z 1905 r.

Pierwsze wyróżnienie w dziedzinie malarstwa otrzymał w roku 1770 od włoskiej Akademii w Parmie. W 1771 roku Goya otrzymał zamówienie na wykonanie fresków do kościoła w Saragossie. Nie było to zajęcie intratne, lecz dzięki temu zdobył popularność jako malarz. W 1774 roku Goya zaczął prace dla hiszpańskiej rodziny królewskiej, które zaowocowały szybkim awansem społecznym i zawodowym. Uzależniły jednak artystę od kaprysów królewskich i nie pozwały na tworzenie ambitniejszych dzieł niż portrety i gobeliny przedstawiające sceny polowań czy proste życie wieśniaków. Współpracę z dworem zakończył jednak dopiero w 1826 roku. W 1792 r. w wyniku ciężkiej, ponad rocznej, choroby Goya stracił słuch – nie wpłynęło to jednak na rozwój jego kariery malarskiej.

Wielki wpływ na twórczość artysty miała wojna francusko-hiszpańska zapoczątkowana w 1807 roku, której poświęcił cykl grafik „Okropności wojny” oraz dzieła innego wielkiego hiszpańskiego malarza Diego Velazqueza. W 1824 roku Goya opuścił Hiszpanię i udał się do francuskiego Bordeaux, gdzie mieszkał aż do śmierci.

Malarstwo Goi charakteryzuje się realizmem szczegółów i psychologiczną wręcz przenikliwością. Tworzył w stylu klasycznym z elementami baroku, zwłaszcza rokoko. Był propagatorem ideologii, że najważniejsza w tworzeniu jest nieskrępowana wizja artysty. Prace Goi były inspirację dla twórców późniejszego nurtu w malarstwie – romantyzmu.

Najsłynniejsze dzieła Goi:

• cykl akwafort Kaprysy 1797-1798 r.
• Rozstrzelanie powstańców madryckich z 1808 r.
• cykl grafik Okropności wojny z 1810 r.
• cykl rycin Tauromachia z 1816 r.