Jego życie artystyczne było bardzo wszechstronne. Zaczynając od przewodniego w karierze malarstwa kończąc na poezji. Był to twórca, który przez całe życie poszukiwał nowych wyzwań i eksperymentował na wielu polach malarstwa i sztuki.

Urodził się w 1879 roku w Paryżu. Początkiem jego drogi artystycznej były studia na paryskich uczelniach artystycznych. W ich trakcie pozostawał po silnym wpływem impresjonistów, m in. Alfreda Sisley’a, który w głównej mierze kształtował jego gust malarski. Po studiach od 1909 roku obracał się w towarzystwie kubistów. Zaowocowało to tym, że w latach 1911-1912 został aktywnym członkiem grupy kubistycznej wśród takich osobowości jak: Apollinaire cz Metzinger.

Później jednak Picabia odłączył się od grupy na rzecz innych poszukiwań odmiennych inspiracji. Trafił aż do Nowego Jorku pod skrzydła dadaistów. Tam poznał Marcela Duchampa, z którym założył czasopismo „391”. Później wrócił do Europy i rozpoczął podróż po Barcelonie, Zurychu i Paryżu gdzie wcielał w życie swoje dadaistyczne wizje, aż do roku 1921, kiedy ostatecznie i definitywnie rozstał się z tym nurtem. Przez kolejne cztery lata eksperymentował z surrealizmem, by końcowo, u schyłku II wojny światowej, zająć się malarstwem abstrakcyjnym.

Wśród największych dzieł malarza znajdują się prace: Parade amoureuse, Idylle, Fille née sans mère, Voilà la femme.

Jest jednym z najbardziej rozpoznawanych malarzy surrealistów, który swoją aktywność twórczą wykazywał w kręgu dadaizmu. Urodził się w 1891 w Brühl w Niemczech i tam tez stawiał swoje pierwsze artystyczne kroki. Teraz w jego rodzinnej miejscowości można odwiedzić Muzeum jego imienia.

Pierwsze artystyczne przyjaźnie Ernst zawiązał podczas studiów filozoficznych w Bonn, kolejne przyniosła aktywa działalność w Kolonii.

Przełomowym momentem w karierze Ernsta była dopiero berlińska wystawa na Międzynarodowych Targach Dada w 1920 roku. Tutaj jego kolaże zostały zauważone przez Andre Breton’a, francuskiego przywódcę ruchu surrealistycznego, który zaprosił Ernsta do Paryża. Tam doszło do kolejnej wystawy prac młodego niemieckiego artysty, jednak bez jego obecności. Dopiero w 1922 roku malarz osiedlił się we Francji na stałe i tam w 1924 przyłączył się do już oficjalnego i zataczającego coraz większe kręgi ruchu surrealistycznego. Jednak był z niego wykluczany dwukrotnie. W Paryżu prowadził aktywne życie artystyczne i towarzyskie, uczestniczył w wielu seansach spirytystycznych. Współpracował przy wydawaniu tomików poezji i prozy jako ilustrator tekstów.

Do jego najbardziej znanych dzieł należą:

Celebes, Ubu Imperator, Madonna karcąca dzieciątko w obecności trzech świadków czy Oko ciszy.

Swój sukces zawdzięczał on pasji, która towarzyszyła mu od dziecka. Pierwsze lekcje rysunku miał za sobą w wieku zaledwie 10 lat, a w wieku 14 lat jego prace można było podziwiać w miejskim teatrze Figuures. Zainteresowanie malarstwem narodziło się dzięki znajomościom jego ojca ze znanym katalońskim impresjonistą, Raymon’em Pichot’em, pod którego wpływem Dali pozostawał przez dłuższy czas.

Ojciec Dalego był notariuszem, a matka pochodziła z barcelońskiej rodziny mieszczańskiej. Niestety brat Salvadora zmarł na kilka miesięcy przed jego narodzinami, dlatego też nie zdążyli się nawet poznać. To spowodowało również, że był on rozpieszczany przez rodziców, przez co młody indywidualista poczuł się pewnie i nauczył się wykorzystywać pewnego rodzaju władzę nad rodzicami.

Salvador Dali miał styczność z różnymi nurtami w malarstwie, zanim ostatecznie zdecydował się na surrealizm. Rozpoczął swoją karierę od impresjonizmu, zahaczając m.in. o kubizm i fowizm. Co prawda z nauką w szkole radził sobie kiepsko, ale dzięki dobrze zdanej maturze bez problemu dostał się na Królewską Akademię Sztuki w Madrycie w 1921 r. Tu jednak pojawiły się kolejne problemy, ponieważ nie zgodził się podejść do egzaminów sądząc, że był bardziej wykwalifikowany w tej dziedzinie niż egzaminatorzy. Duma Salvadora sprawiła nawet, że stwierdził, iż jeden z jego obrazów jest wart więcej niż wszystkie obrazy Picassa, które tak bardzo podziwiał.

Dzięki poznaniu Joana Miró w 1928 r. Salvador dołączył do grupy surrealistów i jeszcze w tym samym roku mógł się pochwalić swoim pierwszym obrazem surrealistycznym zatytułowanym „Krew jest słodka jak miód„. Jego uczestnictwo w grupie nie trwało jednak długo, gdyż ze względu na jego faszystowskie poglądy nie mógł dalej towarzyszyć artystom, którzy sprzeciwiali się faszyzmowi.

Ogromny wpływ na twórczość Salvadora miało poznanie w 1929 r. miłości jego życia, Heleny Diankovej (Gali), która dla niego odeszła od poprzedniego męża, aby w 1934 r. wziąć ślub cywilny, a w 1958 r. kościelny. Do 1948 r. podróżowali po Europie, a później można ich było spotkać głównie w Hiszpanii i Francji. 1974 to rok, w którym Salvador Dali otworzył pierwsze zaprojektowane przez niego muzeum (Teatro Museo Dalí) w jego rodzinnym mieście Figueras.

Do najbardziej znanych obrazów surrealistycznych tego artysty możemy zaliczyć m.in.:

• Płonąca żyrafa
• 
• Uporczywość pamięci
• 
• Sen
• 
• Metamorfoza Narcyza
• 

Źródła informacji: „Dali” – Frank Weyers, Wikipedia.pl