Malarstwo – Nurty w malarstwie

Surrealizm (tzw. nadrealizm) jest kierunkiem sztuki powstałym we Francji w roku 1924, a pierwsza wystawa surrealistyczna odbyła się już rok później. André Bretona zdefiniował surrealizm w dziele zatytułowanym „Manifest surrealizmu” jako wyrażanie pod wpływem swobodnych skojarzeń tego, co irracjonalne. Publikacja Bretona przedstawiała początkowe założenia surrealizmu, przy czym pełna teoria tego kierunku przedstawiona została przez tego samego artystę w „Drugim manifeście surrealizmu„.

Breton w Deklaracji z 27 stycznia 1925 napisał, że „Surrealizm nie jest formą poetycką. Jest krzykiem duszy, która zwraca się ku samej sobie i jest rozpaczliwie zdecydowana zniszczyć swe pęta.” Jego zdaniem surrealizm dążył do wywołania kryzysu świadomości, ponieważ artyści tego nurtu chcieli wyrażać swoją wyobraźnię w pełni dowolny sposób, bez jakichkolwiek zahamowań. Buntowali się oni przeciw jakiemukolwiek porządkowi, normom moralnym i uwielbiali prowokować.

Założeniem surrealizmu był bunt przeciwko takim kierunkom sztuki jak m.in. realizm, racjonalizm i klasycyzm. Celem surrealistów było kreowanie absurdalnych obrazów, w których ciężko było się doszukać jakiejkolwiek logiki, dlatego też często były to obrazy wyglądające jak przedstawienie snów czy halucynacji. To właśnie wyobraźnia była motorem postępu, a w centrum zainteresowania surrealistów były możliwości ludzkiego umysłu.

„Epoka snów” to nazwa nadana dla okresu, w jakim kształtował się surrealizm. Mimo że surrealiści buntowali się przeciwko faszyzmowi, wśród artystów zauważalne są rozbieżności w poglądach. Najwybitniejszymi przedstawicielami tego kierunku w malarstwie byli tacy malarze jak:

• Salvador Dalí,
• Max Ernst,
• Marcel Duchamp,
• Giorgio de Chirico,
• Jean Arp,
• Marcel Duchamp,
• Oscar Dominiguez,
• Francis Picabia,
• Yves Tanguy,
• Joan Miro,
• René Magritte.